Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Πόθεν έσχες και δικαστές

*
stavrosx1
***
*

Δικαστής, ο αυτοεξυπηρετούμενος

Πώς θα σου φαινόταν να αποφάσιζες εσύ για το ύψος του μισθού σου; Πώς θα σου φαινόταν να προσέφευγες στον …εαυτό σου για να πάρεις αναδρομικά; Πώς θα σου φαινόταν να εξαιρείς τον εαυτό σου από υποχρεώσεις που έχουν όλοι οι άλλοι γιατί το αποφάσισες εσύ;

Όλα αυτά μοιάζουν που μοιάζουν επιστημονική φαντασία για τον κάθε πολίτη, για το δικαστικό σώμα όμως είναι ένα “δικαίωμα”, όπως το ορίζουν προφανώς και πάλι οι ίδιοι οι δικαστές.

Μέσα στην κρίση, όταν εκατομμύρια πολίτες φτωχοποιήθηκαν βίαια, δικαστικές αποφάσεις δικαίωναν όλως τυχαίως τους δικαστές και επιδίκαζαν καταβολή αναδρομικών. Όταν ψηφίστηκε νόμος για την υποχρέωση υποβολής πόθεν έσχες από λειτουργούς και επαγγελματίες που έχουν σχέση με την εξουσία οι δικαστές αποφάσισαν ότι οι ίδιοι είναι ένας άλλος κόσμος, που δικαιούται να ελέγχεται και πάλι από …τον εαυτό του.

Στον πυρήνα αυτής της σκέψης υπάρχει η βεβαιότητα, κυρίως των ανώτατων δικαστικών, ότι δεν βρίσκονται εντός της κοινωνίας, αλλά πάνω απ’ αυτήν. Συγχέουν εσκεμμένα τον εαυτό τους με τον θεσμό. Η ανεξαρτησία του θεσμού, σύμφωνα με το σκεπτικό των ανώτατων δικαστικών, διασφαλίζεται όταν η εξουσία τους ελέγχεται από την εξουσία τους, και έτσι προστατεύεται η διάκριση των εξουσιών. 
  • Να θυμίσουμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι αυτή που χρειάστηκε 19 ολόκληρα χρόνια για να φέρει στο ακροατήριο το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου;
  • Nα θυμίσουμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι αυτή που καταδικάζει με εξοντωτικές ποινές φτωχοδιάβολους, ενώ δείχνει σκανδαλώδη ευαισθησία για πρώην και νυν “σκανδαλιάρηδες” της εκτελεστικής εξουσίας;
  • Να θυμίσουμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι αυτή που “ξέχασε” να μεταφράσει τα έγγραφα της δικογραφίας στην υπόθεση Siemens;
  • Να θυμίσουμε ότι η «κάθαρση» στο Σώμα σταμάτησε σε κάποιους γραφικούς δικαστικούς που είχαν αδυναμία στο να μετρούν το ύψος καλλονών με τη μεζούρα;
Όλα αυτά προφανώς είναι λεπτομέρειες που δεν πλήττουν το κύρος της, το οποίο πλήττεται μόνο όταν τους ζητούν να καταθέσουν με τους ίδιους όρους που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους, πόθεν έσχες.

Συγγνώμη, αλλά αυτό που ζούμε δεν είναι μία σύγκρουση Κυβέρνησης- Δικαστών. Είναι η προσπάθεια μιας επαγγελματικής κάστας αντί να εφαρμόζει το νόμο, να αυτοτοποθετείται υπεράνω αυτού. Κι αυτό, με όσες νομικίστικες φιοριτούρες κι αν το ντύσεις, είναι ο ορισμός της ασέβειας προς τη Δημοκρατία.
---
viewtag.gr
---
*

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

2013 - η ΝΕΡΙΤ και τα Δεκεμβριανά

*
stavrosx1
***
*

O Σαμαράς, η ΝΕΡΙΤ
και τα Δεκεμβριανά


Όταν τo 2013 φώναξαν τον Γ. Προκοπάκη στο Μαξίμου για την... «αριστερή αφήγηση» από τη «Μηχανή του Χρόνου» 

Ο Γιώργος Προκοπάκης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ επί Σαμαρά, αφηγείται ένα περιστατικό που έγινε τον Δεκέμβριο του 2013 και είχε να κάνει με παρέμβαση του τότε πρωθυπουργού για τον τρόπο παρουσίασης των Δεκεμβριανών από τη δημόσια τηλεόραση και συγκεκριμένα από την εκπομπή (σε επανάληψη) "Μηχανή του Χρόνου".

Στενός συνεργάτης του Σαμαρά κάλεσε στο Μαξίμου τον πρόεδρο της ΝΕΡΙΤ για να του εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την "μονομερή και λανθασμένη παρουσίαση, την παραχάραξη της ιστορίας" από τον δημόσιο φορέα. Ο Γ. Προκοπάκης του απάντησε πως δεν πρόκειται να βγάλει στο γυαλί τον τάδε και τον δείνα (συγκεκριμένα ονόματα δημοσιογράφων) για ένα τέτοιο θέμα. «Λένε τόσες βλακείες που τελικά κακό θα σας κάνουν» είπε χαρακτηριστικά στον συνεργάτη του Σαμαρά. 

Συγκεκριμένα για την... όχληση από το πρωθυπουργικό γραφείο του Σαμαρά ο Γ. Προκοπάκης γράφει στο fb:
Ο πλατφορματζής
Μέσα Δεκεμβρίου 2013 εκλήθην στο Μαξίμου από στενό συνεργάτη του τότε πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Ήμουν Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της νεαράς ΝΕΡΙΤ. Το αντικείμενο της συνάντησης (δεν είχα προηγούμενη ενημέρωση - επί τόπου το έμαθα) ήταν ο τρόπος παρουσίασης των Δεκεμβριανών. Η δημόσια τηλεόραση είχε δείξει σε επανάληψη τη "Μηχανή του Χρόνου" για το θέμα. Ούτε συζητήσεις, ούτε τίποτε. Στο "ντοκυμαντέρ" (δεν θυμάμαι καν χρονιά παραγωγής του) παρουσιαζόταν η όψη των γεγονότων από αυτό που έχει επικρατήσει ως "αριστερή αφήγηση": ειρηνικοί διαδηλωτές, απρόκλητη επίθεση από τους Άγγλους, κλπ που οδήγησε στον εμφύλιο.
Ο συνεργάτης του πρωθυπουργού (χωρίς ποτέ να χρεώσει σ' αυτόν κάτι από τα λεγόμενα) εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για την "μονομερή και λανθασμένη παρουσίαση, την παραχάραξη της ιστορίας" από τον δημόσιο φορέα.
 Η απάντησή μου ήταν η εξής:
Δοθεισών των συνθηκών (το μπάχαλο της εποχής) δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Όμως και να μπορούσαμε, πάλι εδώ θα ήμουν αποδέκτης παραπόνων, Το ότι ως παράταξη χάσατε ή αφήσατε να χαθεί η ιδεολογική, πολιτική και πολιτιστική ηγεμονία στην κοινωνία δεν είναι κάτι που είναι δουλειά μου να θεραπεύσω - ανεξαρτήτως της προσωπικής μου οπτικής. Εγώ είμαι "πλατφορματζής", παρέχω τη σκηνή για αντιπαράθεση ιδεολογική, πολιτική με τους τρόπους που μπορεί να γίνεται στο γυαλί. Με ποιότητα επιχειρημάτων, ποιότητα παραγωγής και με τους τηλεθεατές πάντα κατά νου. Δεν πρόκειται να βγάλω στο γυαλί το τάδε και τον δείνα (συγκεκριμένα ονόματα δημοσιογράφων) για ένα τέτοιο θέμα - λένε τόσες βλακείες που τελικά κακό θα σας κάνουν. Αν θέλετε να αποκαταστήσετε την "ιστορική αλήθεια" πρέπει να δουλέψετε στην κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση. Μέχρις ότου παραχθεί ποιοτικό υλικό, με εσωτερική συνέπεια και συνοχή και σεβασμό προς τη μεγάλη πλειονότητα του τηλεοπτικού κοινού, θα πορευόμαστε με ό,τι έχουμε ή μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας. Αν χρειασθεί τεχνική βοήθεια ή αρχειακό υλικό, πολύ ευχαρίστως να βοηθήσουμε - όπως βοηθάμε όλους. 
Θυμήθηκα την ιστορία γιατί έχουν φουντώσει στα σόσιαλ μήντια οι αντιπαραθέσεις για τα Δεκεμβριανά. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, δεν είναι για παραέξω.
---
*

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Εκδότες, δημοσιογράφοι στην γερμανική κατοχή

*
stavrosx1
***
*

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Όταν οι Γερμανοί ήταν φίλοι μας

Χαρακτηριστικά πρωτοσέλιδα του νόμιμου Τύπου της Κατοχής
«Ημείς εδώ ζώμεν καλώς, ως φίλοι,
ως συνεργάται, ως αδελφοί με τους Γερμανούς.
Καλούμεν τους Κρήτας να μετανοήσουν εμπράκτως»

«Η Καθημερινή», 29/5/1941 (κύριο άρθρο)

H ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942, δεν έκοψε μόνο έναν κρίσιμο δίαυλο ανεφοδιασμού του Ρόμελ στο πολεμικό μέτωπο της Βόρειας Αφρικής. Ως παράπλευρη συνέπεια επέφερε επίσης ξαφνική αλλαγή διεύθυνσης της «Καθημερινής», μιας από τις σημαντικότερες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν τότε νόμιμα στην κατοχική Αθήνα.

Η σημασία των δύο γεγονότων δεν επιδέχεται βέβαια την παραμικρή σύγκριση. Η μελέτη του ελάσσονος σκέλους αποδεικνύεται ωστόσο αρκετά διαφωτιστική για μια πτυχή της εμπειρίας εκείνων των χρόνων που περνά συνήθως απαρατήρητη: τη λειτουργία του νόμιμου αθηναϊκού Τύπου στις ιδιόμορφες συνθήκες της ξένης στρατιωτικής κατοχής και της αντιφασιστικής αντίστασης.

Ιστορία που έχει παραμείνει στη σκιά, παρά το αναζωπυρωμένο ενδιαφέρον για την Κατοχή και τους ανθρώπους της, για λόγους που δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο ν’ αντιληφθούμε.

Μια διδακτική ιστορία

Η λεπτομερέστερη (και κοντινότερη στα γεγονότα) εκδοχή για όσα συνέβησαν προέρχεται από το δημοσιευμένο ημερολόγιο της Ελένης Βλάχου, κόρης του προπολεμικού ιδιοκτήτη και διευθυντή της εφημερίδας, Γεωργίου Βλάχου (γνωστού επίσης ως Γ.Α.Β., από τα αρχικά με τα οποία υπέγραφε τα κείμενά του).

«Το βράδυ» της 28ης Νοεμβρίου 1942, μας πληροφορεί εγγραφή της επομένης, «εστάλη στην “Καθημερινή” από την Ιταλική λογοκρισία ένα άρθρο δριμύτατο και εξαιρετικά κακογραμμένο κατά των Ελλήνων ανταρτών. Και άρχισε το παζάρι. Πρώτα ζητήσαμε να μην το βάλουν καθόλου. “Αδύνατο!” μας απάντησαν. “Καλά, να το βάλουμε, αλλά να το δημοσιεύσουν και οι άλλες εφημερίδες...” “Όχι!” “Τότε να μας το υπογράψετε, με ελληνικό όνομα ή ξένο...” Ούτε και αυτό έγινε δεκτό, και μας εστάλη “τελεσίγραφο”: ή να μπει το άρθρο ή να διακοπεί η έκδοση της εφημερίδας. Αμέσως αποφασίσθηκε η διακοπή –την είχαμε ζητήσει πολλές φορές αλλά ουδέποτε μας είχε δοθεί η άδεια... Τέλος, μόλις είχαν κλείσει τα τυπογραφεία και τα πιεστήρια, ήρθε νέα διαταγή –να εκδοθούμε οπωσδήποτε, χωρίς το άρθρο. Αυτό ήταν όλο» («Πενήντα και κάτι...», τ.Α΄, Αθήνα 1991, σ.149-50).

Ο πρώτος πληθυντικός του ημερολογίου ξαφνιάζει ίσως τον διαβασμένο αναγνώστη, καθώς έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τους πάγιους ισχυρισμούς πατέρα και κόρης ότι σε όλη της διάρκεια της Κατοχής η οικογένεια δεν είχε πια την παραμικρή σχέση με την εφημερίδα, έχοντας παραδώσει από την πρώτη μέρα τη διεύθυνση και το ταμείο της στους ίδιους τους εργαζόμενους, που την εξέδιδαν για δικό τους λογαριασμό και βιοπορισμό.

Οπως εξηγούμε στις επόμενες σελίδες, η απόσυρση αυτή δεν υπήρξε παρά ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας, κοινός λίγο πολύ σε όλους τους εκδότες της εποχής, προκειμένου ν’ αποφύγουν την ταύτιση με το νέο καθεστώς και να ξαναπάρουν τον έλεγχο των εντύπων τους μεταπολεμικά.

Φαίνεται, πάντως, πως επ’ αυτού δεν είχαν πειστεί ούτε οι ίδιοι οι Ιταλοί. Το πρωί της επομένης συνέλαβαν έτσι τον Βλάχο και τον έκλεισαν στις φυλακές Αβέρωφ.

«Η αφορμή θα ήταν κωμική, ακόμη και αν ο πατέρας μου πραγματικά ανακατευόταν στη διεύθυνση της εφημερίδας, αλλά την είχε τελείως εγκαταλείψει. Συχνά του τηλεφωνούσαν και του ζητούσαν κάποια γνώμη, οπότε τους απαντούσε να κάνουν ό,τι θέλουν» σχολιάζει στο ημερολόγιό της η κόρη του (σ.150).

Ενας συγκρατούμενός του θα συγκρατήσει, πάντως, μια κάπως διαφορετική ανάμνηση: ο Γ.Α.Β. «είχε συλληφθή για μια τυπική παράλειψι της εφημερίδος του “Καθημερινή”» (Αλέξανδρος Ζάννας, «Η Κατοχή», Αθήνα 1964, σ.119).

Τις επόμενες μέρες οι Ιταλοί θα συλλάβουν και τον επίσημο διευθυντή, Νίκο Αναστασόπουλο«Του πρόσφεραν σπουδαία χάρη», σχολιάζει πικρόχολα η κόρη (1/12), προτού περάσει στη συνέχεια της υπόθεσης: «Μας επέβαλαν ένα νέο διευθυντή της εκλογής τους, κάποιον Σπύρο Τραυλό, διάσημο κάθαρμα, καταχραστή, αποτυχημένο δημοσιογράφο και δήθεν στρατιωτικό. Στην εφημερίδα επικρατεί χάος. Τη φρουρούν με περιπόλους και πολυβόλα, τα πιεστήρια, τα γραφεία και τη γειτονιά, σαν να περιμένουν ποιος ξέρει τι να βγει από εκεί μέσα!» (σ.150).

Η προσωπική περιπέτεια του Γ.Α.Β. έληξε αρκετά γρήγορα και ανώδυνα, για τα δεδομένα της εποχής.

Δώδεκα μέρες μετά τη σύλληψή του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και στις 22 Δεκεμβρίου αφέθηκε ελεύθερος, δίχως να παραπεμφθεί σε δίκη (όπ.π., σ.151-2).

Ο Αναστασόπουλος απολύθηκε κι αυτός, χωρίς να επιστρέψει στη διεύθυνση, για να σκοτωθεί έναν χρόνο αργότερα σε τυπικό αυτοκινητικό δυστύχημα της εποχής: χτυπημένος από κάποιο βιαστικό γερμανικό καμιόνι (25/1/1944).

Ο διάδοχός του δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο. Στέλεχος μέχρι τότε της «ελληνικής» υπηρεσίας λογοκρισίας, είχε διακριθεί από τις πρώτες μέρες της Κατοχής για τη φιλοχιτλερική δραστηριότητά του.

«Πρέπει να γράψω το όνομά του: Σπύρος Τραυλός», σημειώνει χαρακτηριστικά στις 17/6/1941 στο ημερολόγιό του ένας καθηγητής μουσικής στο Κολλέγιο Αθηνών. «Δεν τον γνωρίζω, αλλά από τη σημερινή αισχρή του ραδιοφωνική ομιλία έχω κατατοπισθή για το άτομό του. Προδότης και πληρωμένος δούλος των νέων αφεντικών μας» («Το ημερολόγιο κατοχής του Μίνου Δούνια», Αθήνα 1997, σ.45).

Φυσικά, ο νέος διευθυντής εγκαινίασε την καριέρα του με τη δημοσίευση του επίμαχου άρθρου, με τον εύγλωττο τίτλο «Ο θρύλος και η πραγματικότης σχετικώς με τους “συμμορίτας”» (1/12/1942).

Το επίμαχο κύριο άρθρο της «Καθημερινής» για τους «συμμορίτες» (1/12/1942)
«Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απόστολοι, ζηλωταί και προστάται της ελευθερίας και της δικαιοσύνης», διαβάζουμε, «αλλά κοινοί κλέπται, φιλοχρήματοι και αρπακτικοί»που «ωθούνται από ένα και μόνον σκοπόν: να παχυνθούν εις βάρος του εργαζομένου λαού και να τον εκφοβίσουν διά της βίας και των δολοφονιών».

Εξ ου και «οι πληθυσμοί της υπαίθρου» οφείλουν να τους αντιτάξουν «ισχυράν και έμπρακτον άμυναν», όχι μόνο «διά της αρνήσεως πάσης βοηθείας» αλλά και «διά της διευκολύνσεως των Αρχών Κατοχής, αίτινες προτίθενται να επαναφέρουν την τάξιν».

Κάτι η πρωτοπορία στον έντυπο αντισυμμοριακό αγώνα, κάτι το γινάτι των ιδιοκτητών της εφημερίδας, ο Τραυλός υπήρξε τελικά ο μόνος Αθηναίος δημοσιογράφος που καταδικάστηκε για δωσιλογισμό -έστω και με μείωση του καταλογιζόμενου αδικήματος, από «συνειδητό όργανο του εχθρού» σε απλή «εθνική αναξιοπρέπεια».

Η ποινή που του επιβλήθηκε (14/7/1945) ήταν φυλάκιση ενός έτους (με αφαίρεση της προφυλάκισης 43 ημερών), ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και καταβολή των δικαστικών εξόδων.

Για τη σχετικά ήπια αυτή μεταχείριση, κάποιο ρόλο έπαιξε πιθανότατα η συνηγορία μαρτύρων υπεράσπισης, όπως ο προϊστάμενός του στη λογοκρισία Γεώργιος Κυριακίδης, αλλά και «κατηγορίας», όπως ο (προκατοχικός, κατοχικός και μετακατοχικός) οικονομικός διευθυντής της «Καθημερινής» Επαμεινώνδας Πέτας, που ανέλαβαν προσωπικά ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου την ευθύνη για τον διορισμό του.

Οι μαρτυρικές καταθέσεις στη δίκη του Τραυλού μάς προσφέρουν πάντως μια ολόκληρη γκάμα από αποκλίνουσες εκδοχές για τους λόγους που είχαν επιβάλει προ τριετίας την αναβολή δημοσίευσης του επίμαχου κειμένου.

Εφταιγε άραγε το μέγεθός του, όπως ισχυρίστηκε ο οικονομικός διευθυντής της «Καθημερινής»;

Ο γερμανόφιλος Αναστασόπουλος επιθυμούσε «ίσως να μειώση την θέσιν των Ιταλών έναντι των Γερμανών», όπως κατέθεσε ο πρόεδρος του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, ή απλώς δεν ήθελε να πετάξει κάποιο δικό του άρθρο, όπως υποστήριξε κάποιος συντάκτης της εφημερίδας;

Μήπως πάλι τον έπεισε τηλεφωνικά ο διορθωτής του κειμένου, που «ετρομοκρατήθη» από το περιεχόμενό του –εκδοχή που πρόβαλε ο Νίκος Κρανιωτάκης του απροκάλυπτα φιλοϊταλικού (το 1941) «Πρωινού Τύπου», μαζί με τη διαβεβαίωση πως ο κατηγορούμενος «είναι Ελλην και 100% πατριώτης»;

Και πόσο βάρυνε στην τελική απόφαση η αντίδραση των τυπογράφων, που σε περίπτωση αντικατάστασης του κύριου άρθρου δεν προλάβαιναν να γυρίσουν στα σπίτια τους πριν από την απαγόρευση κυκλοφορίας;


Πριν Τραυλός λαλήσαι

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το παραπάνω δημοσίευμα κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρο υπήρξε. Η μόνη καινοτομία του αφορούσε ίσως την κατασυκοφάντηση μιας εγχώριας ένοπλης δύναμης, απροσδιόριστου ακόμη χαρακτήρα, που αναδυόταν ως εναλλακτικός πόλος εξουσίας σε μια συγκυρία ρευστή από κάθε άποψη.

Αν μη τι άλλο, η ίδια εφημερίδα είχε γράψει τα ίδια και πολύ χειρότερα κατά την πρώτη ιδίως φάση της Κατοχής, όταν η νίκη του Αξονα φάνταζε σχεδόν αυτονόητη.



Ούτε ήταν, άλλωστε, η μόνη. Η εικόνα που παρουσιάζουν όλα ανεξαιρέτως τα φύλλα του νόμιμου αθηναϊκού Τύπου, ήδη από τις πρώτες μέρες της Κατοχής, είναι αυτή της πλήρους υποταγής στις ανάγκες και τις διαθέσεις του κατακτητή.

Στην καλύτερη περίπτωση το κήρυγμα της υποταγής γίνεται στο όνομα της συλλογικής επιβίωσης· τον τόνο τον δίνει ωστόσο συνήθως ένας επίπλαστος ενθουσιασμός για τη νέα κατάσταση και τις ευμενείς, υποτίθεται, επιπτώσεις της. Μεταστροφή που στους αναγνώστες προκάλεσε σοκ και αηδία, όπως πιστοποιούν ουκ ολίγα προσωπικά ημερολόγια.

Τα βασικά χαρακτηριστικά και οι μετασχηματισμοί αυτής της έντυπης προπαγάνδας θα μας απασχολήσουν αναλυτικά σε κάποιο άλλο αφιέρωμα.

Προς το παρόν, υπενθυμίζουμε δύο χαρακτηριστικά δείγματα από την αρθρογραφία των εντύπων του ΔΟΛ.

Τις βαριές εκφράσεις του μόνιμου επιφυλλιδογράφου του «Ελεύθερου Βήματος», Παύλου Παλαιολόγου, για «τα ξελιγωμένα τσουλάκια του πεζοδρομίου» και «τους λιονταρήδες των ανώνυμων εκδηλώσεων» που «εγκληματούν κατά του τόπου των» επευφημώντας διερχόμενους Βρετανούς αιχμαλώτους (3/6/1941), και την οργή των «Αθηναϊκών Νέων» (2/6/1941) για «την βρωμερότητα όλων εκείνων των εμπόρων που αισχροκερδούν εις βάρος των Γερμανών στρατιωτών, λησμονούντες κατά τον ασυνειδητότερον τρόπον την ιπποτικήν απέναντί μας στάσιν του στρατού της κατοχής» –σε συνδυασμό με την καταδίκη, στο ίδιο κύριο άρθρο, «της ηθικής πωρώσεως» όσων συμπατριωτών μας «δικαιολογούν εις τας ιδιαιτέρας συνομιλίας των τας ωμότητας που διεπράχθησαν εν Κρήτη» κατά των εισβολέων, «στιγματίζοντες το ελληνικόν όνομα και παρουσιάζοντες εις τα όμματα του κόσμου ως μίαν πρωτόγονον ζούγκλαν την πατρίδα μας».

Η δυσδιάκριτη αντίσταση

Μια ισορροπημένη αποτίμηση του νόμιμου Τύπου της Κατοχής οφείλει φυσικά να λάβει υπόψη την κεφαλαιώδη αντίφαση των ημερών, ανάμεσα στην ανάγκη των δημοσιογράφων για φυσική επιβίωση (σε συνθήκες όπου η ανεργία ισοδυναμούσε πρακτικά με θανατική καταδίκη) και την πραγματικότητα της υποχρεωτικής συνεργασίας των εφημερίδων τους με τις αρχές κατοχής.

Οι αποχρώσεις της στάσης ανθρώπων και εντύπων απέναντι σ’ αυτόν τον διπλό καταναγκασμό, ακόμη και πρακτικές όπως η παράλληλη απασχόληση των ίδιων ατόμων στον νόμιμο κατοχικό και τον παράνομο αντιστασιακό Τύπο, δεν είναι όμως εύκολο να τεκμηριωθούν. Πόσο μάλλον αφού θα πρέπει κανείς να συνυπολογίσει, τόσο τον μεταπολεμικό πληθωρισμό σχετικών ισχυρισμών, όσο και το πραγματικό γεγονός της σταδιακής μεταβολής διαθέσεων και στάσεων, ως αποτέλεσμα δύο καθοριστικών παραγόντων: της τροπής του πολέμου σε βάρος του Αξονα μετά το Στάλινγκραντ και το Ελ Αλαμέιν, αφ’ ενός, και της ανάπτυξης της ΕΑΜικής αντίστασης, με τη συνακόλουθη πόλωση του εγχώριου πολιτικού σκηνικού, αφ’ ετέρου.

Η εθνικά και συντεχνιακά ορθή ιστοριογραφία αναπαράγει συνήθως ως αμάχητο τεκμήριο την ομιλία του τότε προέδρου της ΕΣΗΕΑ (και διευθυντή της κατοχικής «Πρωίας»), Γιώργου Καράντζα, στην πρώτη γενική συνέλευση του κλάδου μετά την Απελευθέρωση (20/11/1944).

«Οι αθηναίοι δημοσιογράφοι», διαβάζουμε εκεί, «κατά τα τρία τέταρτα τουλάχιστον συνειργάσθησαν, με προφανείς κινδύνους, εις τον παράνομον τύπον».

Ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε ως αντεπιχείρημα στη διάχυτη τότε εντύπωση πως «οι δημοσιογράφοι τυγχάνουσιν ιδιαιτέρας ευνοίας και προνομιακής μεταχειρίσεως» (και κατά την Κατοχή «έζων σχετικώς ανετώτερον» από άλλες κατηγορίες εργαζομένων), περικλείει δε έναν αναντίρρητο πυρήνα αλήθειας: ουκ ολίγοι άνθρωποι του Τύπου έδρασαν όντως αποδεδειγμένα στις γραμμές τόσο της ΕΑΜικής όσο και της εθνικόφρονος Αντίστασης. Είναι, όμως, πρακτικά αδύνατο να επιβεβαιωθεί ως προς το αριθμητικό σκέλος του.

Ακόμη πιο δυσδιάκριτα είναι τα ίχνη των δημοσιογραφικών αντιστάσεων σε σχέση με το περιεχόμενο των νόμιμων εφημερίδων. Αντιστάσεων που προβλήθηκαν με αρνήσεις ή -συνηθέστερα- κωλυσιεργία δημοσίευσης κειμένων που κρίθηκαν ότι ξεπερνούσαν τα όρια, και οι οποίες μπορούσαν να έχουν βαρύτατες συνέπειες για όσους τις αποτολμούσαν.

Από τα λίγα πρωτογενή τεκμήρια που διαθέτουμε, διαφαίνεται πάντως πως η προβολή ενστάσεων ήταν ευκολότερη όταν τα επίμαχα κείμενα έθιγαν πατροπαράδοτες συντηρητικές αξίες.

Μ’ αυτό ακριβώς το σκεπτικό ο Γερμανός λογοκριτής δικαίωσε λ.χ. την άρνηση της «Πρωίας» να δημοσιεύσει ιταλικό άρθρο προσβλητικό για το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία (Φώκος Κουντουριώτης, «Εξήντα χρόνια δημοσιογραφία», Αθήνα 1975, σ.75-79).

Η συνέχεια του κράτους


1η Ιουνίου 1941. Πρωτοσέλιδη καταδίκη των «απρεπών» εκδηλώσεων συμπαράστασης στους Βρετανούς αιχμαλώτους και του «εγκληματικού» κατεβάσματος της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη
Μια παράμετρος που, από την άλλη, διευκόλυνε τη συνεργασία των Ελλήνων δημοσιογράφων με τις αρχές Κατοχής είναι το γεγονός ότι τον Απρίλιο του 1941 ο ελληνικός Τύπος βρισκόταν ήδη στον γύψο για μια πενταετία.

Ισχύει, δηλαδή, στην περίπτωσή του η διαπίστωση του Κρις Γουντχάουζ για τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού μεταξύ 4ης Αυγούστου και δωσίλογης Ελληνικής Πολιτείας: «Ο Μεταξάς είχε προετοιμάσει το δρόμο για την κατοχή, προσαρμόζοντας ανάλογα την κρατική μηχανή και συνηθίζοντας το λαό σε αυταρχική διακυβέρνηση. Ο Γερμανοί, επομένως, δεν είχαν ανάγκη να επινοήσουν ένα νέο τρόπο διοικήσεως, για να γεμίσουν το κενό· χρειάστηκε μόνο να βρουν μερικά πρόσωπα, για τις κενές θέσεις των υπουργείων» («Το μήλο της έριδος», Αθήνα 1975, σ.51).

Ηδη στις 5 Αυγούστου 1936, μεταξική εγκύκλιος είχε απαγορεύσει «οιαδήποτε κρίσιν [των εφημερίδων] περί του έργου της κυβερνήσεως, εκτός αν είναι ευμενής» –καθώς και κάθε είδηση για τα πολιτικά κόμματα, τα βασιλικά ταξίδια, την οικονομία της χώρας, τον τιμάριθμο και τα εργατικά ή επαγγελματικά ζητήματα, πέρα από τις επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις.

Με την ίδια διαταγή οι εφημερίδες υποχρεώνονταν να «συμβάλλωσι εις το αναμορφωτικόν έργον της κυβερνήσεως δι’ άρθρων, σχολίων και πάσης φύσεως δημοσιευμάτων».

Η πρακτική εφαρμογή αυτών των διατάξεων υλοποιήθηκε μέσω της προληπτικής λογοκρισίας, η άμεση ή έμμεση μνεία της οποίας (π.χ. με κενά ή διαφημίσεις στα λογοκριμένα σημεία) ήταν επίσης απαγορευμένη.

Οι εφημερίδες υπέβαλλαν στην αρμόδια «Διεύθυνσιν Εσωτερικού Τύπου» του υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού δοκίμια των σελίδων τους πριν και μετά τη λογοκρισία, καθώς και αντίτυπο της τελικής έκδοσης για τη σχετική αντιπαραβολή· μόνο μετά τη σφράγιση αυτού του τελευταίου από τον λογοκριτή ήταν δυνατή η κυκλοφορία του φύλλου (Σπ. Λιναρδάτος, «Η 4η Αυγούστου», Αθήνα 1975, σ.76-77).

Το 1938 η μεταξική δικτατορία επέβαλε δε ως απαραίτητη προϋπόθεση απασχόλησης στον Τύπο την εγγραφή στο «μητρώο δημοσιογράφων», που με τη σειρά της προϋπέθετε την απουσία καταδίκης βάσει των νόμων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος (ΦΕΚ 1938/Α/68, Α.Ν. 1093, άρθρ. 3-8· ΦΕΚ 1938/Α/186, διάταγμα της 27.4/8.5.1938).

Το καθεστώς αυτό διατηρήθηκε αυτούσιο επί Κατοχής, με απλή μετονομασία του αρμόδιου υφυπουργείου σε «Διεύθυνσιν Τύπου και Ραδιοφωνίας», υπαγόμενη κατευθείαν στον πρωθυπουργό (1/5/1941), και μόνη ουσιαστική διαφορά τον πολλαπλασιασμό των λογοκριτών, καθώς στην «ελληνική» λογοκρισία προστέθηκε η γερμανική και (μεταξύ Ιουνίου 1941 και Σεπτεμβρίου 1943), η ιταλική.

Οι δυο τελευταίες ασκούνταν από τις «Υπηρεσίες Τύπου» των αντίστοιχων πρεσβειών, με επικεφαλής η μεν ιταλική τον δόκτορα Ενρίκο Παριμπένι, η δε γερμανική τον δόκτορα Χέριμπερτ Σβέρμπελ.

Για κάποια στελέχη του εγχώριου μηχανισμού, η Κατοχή δεν άλλαξε πάντως και πολλά πράγματα: «Μετά την είσοδον των Γερμανών παραμείναμε εις την θέσιν μας και ενεργούσαμε την ελληνικήν λογοκρισίαν», θα καταθέσει το 1947 στη δίκη του Σταύρου Ευταξία, στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων, ο δημοσιογράφος Δημήτριος Ζάχος. «Την γερμανικήν λογοκρισίαν έκαναν οι Γερμανοί».

Εκτός από τον επαγγελματικό εθισμό στη λογοκρισία, πρέπει να συνυπολογιστεί εδώ μια ολόκληρη παράδοση διαπλοκής ιδιοκτητών και δημοσιογράφων με το φασίζον δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

Στις 13/9/1936 η ΕΣΗΕΑ παρέθεσε λ.χ. επίσημο γεύμα στον Μεταξά, τον υφυπουργό Τύπου Θεολόγο Νικολούδη, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωνσταντίνο Ζαβιτσιάνο, τους υπουργούς Εργασίας Αριστείδη Δημητράτο και Παιδείας Κωνσταντίνο Γεωργακόπουλο, τον διοικητή πρωτευούσης Κωνσταντίνο Κοτζιά και τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ Αλέξανδρο Παπαχελά, για ν’ ακούσει από το στόμα του δικτάτορα πως ο Τύπος ήταν πλέον υποχρεωτικά «συνεταίρος του κράτους» στο έργο «της κατευθύνσεως [διάβαζε: χειραγώγησης] της κοινής γνώμης» («Ελεύθερον Βήμα» 15/9/1936).

Παρόμοιο γεύμα παρέθεσε η ΕΣΗΕΑ και στη διάρκεια της Κατοχής προς τιμήν Γερμανοϊταλών δημοσιογράφων, όπως παραδέχτηκε ο τότε πρόεδρός της κατά την κατάθεσή του στη δίκη του Τραυλού.

Η ανύπαρκτη κάθαρση


Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ εν έτει 1941. Πρώτος αριστερά ο αντιπρόεδρος (και επικεφαλής της «ελληνικής» υπηρεσίας λογοκρισίας), Γεώργιος Κυριακίδης
Δεν είχαν προλάβει καλά καλά ν’ αποχωρήσουν οι Γερμανοί από την Αθήνα, όταν το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ ανέλαβε την «αυτοκάθαρση» του κλάδου, διαγράφοντας στις 12/10/1944 ως δωσίλογους 13 από τα πιο εκτεθειμένα μέλη του σωματείου.

Δέκα από τα δεκατρία ονόματα δημοσιεύτηκαν στην «Ελευθερία» της επομένης (το φύλλο της οποίας στάθηκε αδύνατο να εντοπιστεί) κι άλλα τρία σ’ εκείνο της μεθεπομένης (Σπυρίδων Τραυλός, Σταύρος Ευταξίας, Ελευθέριος Σταυρίδης).

Εφτά από τους δέκα υπόλοιπους μνημονεύονται πάντως στα απομνημονεύματα του θεατρικού επιχειρηματία Θόδωρου Κρίτα («Οπως τους γνώρισα», Αθήνα 1998, σ.199): Σπύρος Μελάς, Αχιλλέας Μαμάκης, Κλέων Παράσχος, Παναγιώτης Κατηφόρης, Κονιτόπουλος, Κώστας Καιροφύλας, Νίκος Γιοκαρίνης.

Οι περισσότεροι είχαν αρθρογραφήσει στο ελληνόφωνο ιταλικό περιοδικό «Κουαδρίβιο», ο δε Γιοκαρίνης, αρχισυντάκτης του ΔΟΛ και πάλαι ποτέ διευθυντής της Βουλής, υπήρξε ένας από τους πιο εκτεθειμένους συνεργάτες των αρχών κατοχής που τον διόρισαν διευθυντή του Πανεπιστημίου, γενικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου και γενικό επόπτη της «ελληνικής» λογοκρισίας.

Το «Κουαδρίβιο» κυκλοφορούσε κάθε Κυριακή τη διετία 1941-1943, με διευθυντή τον Τελέσιο Ιντερλάντι και διευθυντή σύνταξης κάποιον Ιωάννη Κουρούνη.

Ξεφυλλίζοντας τα διαθέσιμα τεύχη του διαπιστώνουμε ότι μεταξύ των επώνυμων συνεργατών του συγκαταλέγονταν φυσιογνωμίες του δημοσιογραφικού και λογοτεχνικού κόσμου όπως ο Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, ο Κώστας Καιροφύλας, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Αλέκος Λιδωρίκης, ο Δημήτρης Γατόπουλος κ.ά.

«Περισσότεροι απ’ όσους περιμέναμε» θα σχολιάσει πικρά το 1943 στο προσωπικό ημερολόγιό του ο Γιώργος Θεοτοκάς («Τετράδια ημερολογίου, 1939-1953», Αθήνα 1987, σ.351).

Η «αυτοκάθαρση» αποδείχθηκε πάντως εξαιρετικά βραχύβια. Μετά τη Βάρκιζα, το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ μετέτρεψε τις ποινές οριστικής διαγραφής σε ολιγόχρονες ή αποκατέστησε πλήρως τους διωχθέντες, τα δε Ειδικά Δικαστήρια Δωσιλόγων επέδειξαν ιδιαίτερη απροθυμία ν’ ασχοληθούν με τον κλάδο.

Εχουν καταγραφεί έξι όλες κι όλες παραπομπές Αθηναίων δημοσιογράφων (Μελάς, Μαμάκης, Ευταξίας, Σταυρίδης, Τραυλός και Αριστος Καμπάνης), από τους οποίους ένας μόνο -ο Τραυλός- καταδικάστηκε τελικά.

Ακόμη και σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση, τα πρακτικά της δίκης πιστοποιούν «πως η άσκηση “προπαγάνδας υπέρ του εχθρού” δεν ήταν αναγκαστικά επιλήψιμη για τη Δικαιοσύνη, ούτε για πολλούς συναδέλφους του» (Δημήτρης Κουσουρής, «Δίκες των δωσιλόγων», Αθήνα 2014, σ.560).

Ανάλογα συμπεράσματα προκύπτουν κι από την αντίστοιχη δίκη στη Θεσσαλονίκη των δημοσιογράφων που επάνδρωσαν τις καθαρά χιτλερικές «Νέα Ευρώπη
» κι «Απογευματινή», με μάρτυρες υπεράσπισης κορυφαίες φυσιογνωμίες της βορειοελλαδίτικης εθνικοφροσύνης.

Το σκεπτικό της συλλογικής αυτής απαλλαγής μπορεί να συμπυκνωθεί στην κατάθεση ενός από τους μάρτυρες υπεράσπισης του Τραυλού: ο κατηγορούμενος (και κατ’ επέκταση ο κατοχικός Τύπος), υποστήριξε, μπορεί να διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στην παραγωγή και διασπορά της κατοχικής προπαγάνδας, τελικά όμως ο ίδιος «δεν παρεσύρθη απ’ αυτά που εδημοσίευε».

Μια περίεργη αυτοδιαχείριση

Από τις έντεκα ημερήσιες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα την άνοιξη του 1941, τρεις έκλεισαν αμέσως μετά την άφιξη των Γερμανών: το «Ελληνικόν Μέλλον», ο «Ασύρματος» (σχετικά πρόσφατο απογευματινό φύλλο που εκδόθηκε στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και διακρινόταν για την ένθερμη υποστήριξή του προς τους Αγγλοαμερικανούς) και το ιστορικό «Εθνος», οι εγκαταστάσεις του οποίου κατασχέθηκαν για την έκδοση των ξενόγλωσσων τοπικών εντύπων του Αξονα («Deutsche Nachrichten für Griechenland» και «Giornale di Roma»).

Οι υπόλοιπες οκτώ, πέντε πρωινές και τρεις απογευματινές, συνέχισαν να κυκλοφορούν, με μια μικρή αλλά καθοριστική διαφορά: τη διακριτική «αποχώρηση» των εκδοτών και διευθυντών τους από το προσκήνιο και την (τυπική) ανάληψη της ευθύνης για την έκδοσή τους από το συντακτικό προσωπικό ή κάποια στελέχη, άμεσα συνδεόμενα συνήθως με την παλιά εργοδοσία.

Στις 26/4/1941, μία ημέρα πριν από την παράδοση της Αθήνας, τα έντυπα του ΔΟΛ «Ελεύθερον Βήμα» και «Αθηναϊκά Νέα» εμφανίστηκαν ως «έκδοση» (το πρώτο) ή «ιδιοκτησία» (τα δεύτερα) «του εργαζόμενου προσωπικού», διευθυνόμενα «από τριμελή επιτροπή», με τη διευκρίνιση πως ο ιδρυτής και μέχρι τότε εκδότης Δημήτριος Λαμπράκης (φωτ.) «εγκαταλείπει την δημοσιογραφίαν» και «εξεχώρησεν οριστικώς εις το προσωπικόν» τους τίτλους και τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Στην πραγματικότητα η εκχώρηση ήταν εικονική, η δε επιτροπή αποτελούνταν από ισάριθμους εμπίστους του. «Στοιχειώδες μέτρο προνοίας» τη χαρακτηρίζει τις επόμενες μέρες στο προσωπικό του ημερολόγιο ο Χριστόφορος Χρηστίδης, διευθυντικό στέλεχος του Ερυθρού Σταυρού με μακρά παρουσία στον αθηναϊκό Τύπο, διευκρινίζοντας ότι, «φυσικά, το δημοσιογραφικό συγκρότημα παραμένει πάντα ιδιοκτησία του δημιουργού του».

Αν κάτι ξεχωρίζει πάντως την κατοχική πολιτεία του ΔΟΛ από εκείνη των υπόλοιπων φύλλων δεν είναι αυτή η εικονική μεταβολή, αλλά ο συνακόλουθος επιχειρηματικός συνεταιρισμός του με τον επίσημο προπαγανδιστικό μηχανισμό του Ράιχ, την εταιρεία Mundus A.G. που είχαν συστήσει τα γερμανικά υπουργεία Εξωτερικών και Προπαγάνδας για τον έλεγχο των ΜΜΕ στις κατεχόμενες χώρες.

Τον Σεπτέμβριο του 1941 η Mundus ανέλαβε το 51% των μετοχών της κοινοπραξίας («Ελεύθερον Βήμα Α.Ε.»), στο Δ.Σ. της οποίας μετείχαν, μεταξύ άλλων, ο αρχηγός της ναζιστικής ΕΣΠΟ, Γεώργιος Βλαβιανός, κι ο επικεφαλής της γερμανικής λογοκρισίας, Χέριμπερτ Σβέρμπελ.

Εξίσου έγκαιρα φρόντισε να καμουφλαριστεί και η «Εστία» των αδελφών Αχιλλέα και Κύρου Κύρου.
Οι αδελφοί Αχιλλέας και Κύρος Κύρου της «Εστίας»
Στις 24/4/1941 τα ονόματά τους παύουν ν’ αναγράφονται ως «διεύθυνσις», για ν’ αντικατασταθούν δυο μέρες μετά απ’ αυτό του Ι. Π. Ζωγράφου. Οπως και πριν, στην προμετωπίδα εξακολούθησε φυσικά να μνημονεύεται -σαν «Διευθυντής (1898-1918)»- ο προ πολλού εκλιπών πατέρα τους, Αδωνις Κύρου.

Την ίδια μέρα (26/4), κύριο άρθρο με τίτλο «Οπως χωρίζονται οι φίλοι» ξεκαθάρισε την πολιτεία της εφημερίδας στους δύσκολους καιρούς που ξημέρωναν: στο εξής, διαβάζουμε, «άλλαι Ελληνικαί αρεταί θα πρέπει να αντικαταστήσουν τας αρετάς εκείνας, αι οποίαι τους παρελθόντας έξι μήνας εδόξασαν και ετίμησαν την Ελλάδα»· την «προσωπικήν ανδρείαν» και «την αυταπάρνησιν [...] θα αντικαταστήσουν η χριστιανική υπομονή, η υπερήφανος εθνική εγκαρτέρησις, η ακατάβλητος Ελληνική αξιοπρέπεια».

Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Αμερικανού Λερντ Αρτσερ, στον κοινωνικό περίγυρο των εκδοτών διαδόθηκε πως οι αυτοί «προτίμησαν να ξεφορτωθούν αυτό το περιουσιακό στοιχείο, αντί να παίρνουν εντολές από τον Γκαίμπελς».

Μισό μήνα μετά (14/5/1941), στο λογότυπο της εφημερίδας εμφανίστηκε ωστόσο η συνθηματική ένδειξη «Ιδιοκτησία κληρονόμων Αδώνιδος Κύρου», ενώ η «έκδοσις και διεύθυνσις» εξακολούθησε ν’ αποδίδεται στον Ζωγράφο. Η εφημερίδα έκλεισε τελικά στα τέλη Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με την επίσημη οικογενειακή αφήγηση, το κλείσιμο αποφασίστηκε από το προσωπικό «εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά του στυγνού καθεστώτος των εισβολέων», με την προσχηματική επίκληση οικονομικής αδυναμίας.

Απόσυρση του διευθυντή Στέφανου Πεσμαζόγλου είχαμε και στην «Πρωία». Τη διεύθυνση ανέλαβε ο αρχισυντάκτης Γιώργος Καράντζας, με αρχισυντάκτη τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου. Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, στον λογότυπο μνημονεύεται μόνο το όνομα του διευθυντή.

Στην περίπτωση της «Καθημερινής», ο εκδότης και διευθυντής της Γεώργιος Βλάχος αποχώρησε αφήνοντας στο πόδι του ως «διευθύνοντα» τον Νίκο Αναστασόπουλο.

Ο Γεώργιος Βλάχος της «Καθημερινής»
Το όνομα του τελευταίου εμφανίζεται για πρώτη φορά στις 18/5/1941, κάτω από εκείνο του «ιδρυτή» Γ.Α.Β., που δεν αφαιρέθηκε ποτέ.

Μολονότι η επίσημη οικογενειακή αφήγηση επιμένει πως επί Κατοχής ο τελευταίος δεν είχε την παραμικρή επαφή με την έκδοση, ο πρώτος πληθυντικός του ημερολογίου της κόρης του και η έγκαιρη καταγραφή εκ μέρους της ζωτικών λεπτομερειών της λειτουργίας της εφημερίδας σκιαγραφούν μιαν αρκετά διαφορετική εικόνα.

Δυο εφημερίδες, η «Βραδυνή» και ο «Πρωινός Τύπος», άργησαν κάπως ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα των υπόλοιπων φύλλων.

Η πρώτη εξακολούθησε για περίπου έναν χρόνο ν’ αναγράφει την ίδια ιδιοκτησία (Νίνα Αραβαντινού) και διεύθυνση (Λεων. Μπορτολής), ώσπου το 1942 την ανέλαβε -κι εδώ- «επιτροπή συντακτών».

Η δεύτερη είχε κυκλοφορήσει μόλις στις 9/4/1941, τρεις μέρες μετά τη γερμανική επίθεση, ως πρωινή μετεξέλιξη του απογευματινού «Τύπου» που υπήρχε από τον Δεκέμβριο του 1934. Παρέμεινε δε στα ίδια χέρια μέχρι τις 23/10/1941, όταν ο διευθυντής Νικόλαος Κρανιωτάκης κι η ιδιοκτήτρια Α.Ε. του «απεχώρησαν» παραδίδοντάς τη στο συντακτικό προσωπικό, «υπό ιδίαν αυτού ευθύνην και δι’ ίδιον λογαριασμόν».
Φαίνεται πάντως ότι εδώ η μεταβίβαση είχε ουσιαστικό περιεχόμενο, όπως πιστοποιεί η οφθαλμοφανής αλλαγή του ύφους και της γραμμής του συνεταιρικού πλέον εντύπου, που εγκατέλειψε την κραυγαλέα ταύτιση με τον κατακτητή για μια μετριοπαθέστερη στάση. Τον Μάρτιο του 1944 η εφημερίδα και οι συντάκτες της απορροφήθηκαν από την «Πρωία», για οικονομικούς πιθανότατα λόγους.

Ειδική περίπτωση αποτέλεσε η «Ακρόπολις», ο λογότυπος της οποίας στις αρχές της Κατοχής μνημόνευε δυο διευθυντές: «συντάξεως» (Νάσος Μπότσης) και «οικονομικό» (Θεόφιλος Βουτσινάς), συνιδιοκτήτες και κληρονόμους του επανιδρυτή της, Γεωργίου Βουτσινά.

Το καλοκαίρι του 1941 ο Μπότσης συνελήφθη κι εκτοπίστηκε στην Ιταλία –σύμφωνα με τον αδερφό του– επειδή αρνήθηκε να δημοσιεύσει κάποιο προπαγανδιστικό άρθρο. Η εφημερίδα δεν κυκλοφόρησε δυο μέρες και στις 29/7/1941 ξαναβγήκε δίχως το όνομά του· ο Βουτσινάς παρέμεινε «οικονομικός διευθυντής» για ένα δίμηνο, με αρχισυντάκτη τον Δημήτριο Νίτσο, ώσπου αναβαθμίστηκε σε μοναδικό «διευθυντή» (19/9/1941).

Το επόμενο βήμα σημειώθηκε τον Μάρτιο του 1944, όταν η Γερμανική Υπηρεσία Τύπου διά στόματος Σβέρμπελ ανακοίνωσε στον τρίτο συνιδιοκτήτη, Αργύριο Μπότση, την απόφασή της (με τη σύμφωνη γνώμη του «γερμανόφιλου» Βουτσινά) να μετατραπεί η «Ακρόπολις» σε άτυπο βήμα της εγχώριας ναζιστικής οργάνωσης «Εθνική Ενωσις Ελλάς» (ΕΕΕ).

Ο Νίτσος παραιτήθηκε και την αρχισυνταξία ανέλαβε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Ελευθέριος Σταυρίδης, πάλαι ποτέ γενικός γραμματέας κι αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ (1926-1928), συνεργάτης κατόπιν του Μανιαδάκη και του κατοχικού γενικού διευθυντή Δημοσίας Τάξεως Πολυχρονόπουλου· άνθρωπος με λαμπρό επίσης μεταπολεμικό μέλλον, ως στέλεχος του καραμανλικού παρακράτους και συντάκτης ενός από τα επιτελικά σχέδια βίας και νοθείας των εκλογών του 1961.

Η μεταβολή καταγράφηκε κι από τη βρετανική SOE, σχετική αναφορά της οποίας επισημαίνει στις 23/5/1944 ότι το όνομα του Σταυρίδη φιγουράριζε επίσης το 1941 «σε λίστα πρακτόρων της Γκεστάπο».
---
---
*

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΣΥΡΙΖΑ: Τι; Να τα θάψουμε τα όπλα;

*
stavrosx1
***
*

Πουλάμε όπλα στη Σ.Αραβία
για να μην πάνε χαμένα,
λέει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ


Τη στιγμή που στην Υεμένη πεθαίνουν 130 παιδιά την ημέρα από τους συνεχείς βομβαρδισμούς και τον οικονομικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας, ο διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι αν η κυβέρνηση δεν πουλούσε όπλα στο Ριάντ θα έπρεπε να τα θάψει!!!

"Θεωρώ προτιμότερο να πάρουμε ένα όφελος πουλώντας κάποια όπλα, από το να υπάρξει ρήξη σε ένα πεδίο βολής και να τα διαλύσουμε ή να τα θάψουμε κάπου" δήλωσε ο Ζαχαριάδης μιλώντας στο ΘΕΜΑ 104,6.

Εκφράζοντας τη νέα γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την στήριξη που παρέχει η ελληνική κυβέρνηση στη Σαουδική Αραβία, ο Ζαχαριάδης συμπλήρωσε: «αν λοιπόν κάποιος μου έλεγε ότι αν δεν πουλήσουμε αυτές τις οβίδες και αυτά τα βλήματα θα υπάρξει ειρήνη στην περιοχή, θα το σκεφτόμουν κι εγώ διαφορετικά».

Τα όπλα που επιχείρησε να πουλήσει η κυβέρνηση Τσίπρα στη Σαουδική Αραβία θα χρησιμοποιούνταν στην καθημερινή ανθρωποσφαγή που πραγματοποιεί το Ριάντ στην Υεμένη.


Σύμφωνα με τον ΟΗΕ η χώρα βρίσκεται πλέον στα πρόθυρα της μεγαλύτερης επιδημίας χολέρας αλλά και του μεγαλύτερου λιμού που έχει γνωρίσει ο πλανήτης τις τελευταίες δεκαετίες.

Ήδη από τον Απρίλιο η UNICEF προειδοποιούσε ότι κάθε δέκα λεπτά πεθαίνει ένα παιδί στην Υεμένη από ιάσιμες ασθένειες, χωρίς δηλαδή να υπολογίζονται οι συνεχείς βομβαρδισμοί σε σχολεία, νοσοκομεία και κατοικημένες περιοχές.

Παρόλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ασχολούνται εδώ και ημέρες αποκλειστικά με διαδικαστικές λεπτομέρειες σχετικά με την πώληση των όπλων στη Σαουδική Αραβία εκφράζοντας εμμέσως την στήριξή τους στις κυβερνητικές αποφάσεις για τη συνεργασία με το θεοκρατικό καθεστώς του Ριάντ.
---
infowar
---
*

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Η πλημμύρα και η μαύρη μας η μοίρα

*
stavrosx1
***
*

Όταν έρχεται η ώρα
να γκρεμίσεις αντί για να χτίσεις



του Χρήστου Ξανθάκη

- Να πάνε όλα τα λεφτά στην πυροσβεστική!
- Και γιατί να πάνε στην πυροσβεστική;
- Και πού να πάνε;
- Να πάνε στα αντιπλημμυρικά.
- Και γιατί να πάνε στα αντιπλημμυρικά;
- Και πού να πάνε;
- Να πάνε στην αντισεισμική προστασία.
- Και γιατί να πάνε στην αντισεισμική προστασία;
- Και πού να πάνε

Μπορώ να το συνεχίσω ως αύριο της Παναγίας, άμα γουστάρετε. Είναι το ελληνικό σύνδρομο αυτό και δεν έχει να κάνει με το αν η κυβέρνηση είναι γαλάζια, πράσινη ή κόκκινη. Κάθε φορά που μας προκύπτει μια καταστροφή, αφενός μας πιάνει μια εθνική ανατριχίλα και αφετέρου ανεβαίνει το συλλογικό IQ διακόσιες μονάδες. Και βρίσκουμε αμέσως τις λύσεις: Γιατί δεν δώσανε όλα τα φράγκα στην πυροπροστασία; Γιατί δεν τα χώσανε όλα για να μη μας σκίσουν οι πλημμύρες; Γιατί δεν αδειάσανε το ταμείο, μπας και σωθούμε απ’ τους σεισμούς; Και πάει λέγοντας.

Τα ανωτέρω τα έγραφα τον περασμένο Αύγουστο με αφορμή τις φωτιές στον Κάλαμο και ισχύουν λέξη προς λέξη και για τις πλημμύρες στη Μάνδρα. Από θαύμα δεν θρηνήσαμε θύματα στην Ανατολική Αττική, το θαύμα όμως δεν έγινε στην Δυτική. Και ο αριθμός των νεκρών, είναι πλέον διψήφιος…

Στο σχόλιο του Αυγούστου παρέθετα και ρεπορτάζ βρετανικής εφημερίδας, της “Daily Telegraph”, για τις φωτιές στην Πορτογαλία, που είχαν κάψει τη μισή χώρα και είχαν κοστίσει δεκάδες ανθρώπινες ζωές. Πάμε τώρα για τη συνέχεια σε ρεπορτάζ μιας άλλης βρετανικής εφημερίδας, της “Daily Mail” για τις πλημμύρες στη Βόρεια Ευρώπη:

«Οι πλημμύρες είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τις ζωές τους τουλάχιστον 89 άνθρωποι στην Γερμανία, στην Ρωσία, στην Αυστρία και στην Τσεχία την τελευταία εβδομάδα, καθώς καταρρακτώδεις βροχές φόρτωσαν με κολοσσιαίες ποσότητες ύδατος τα ποτάμια. Τουλάχιστον 10 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην Σαξωνία. Στην Γερμανία, η στάθμη των νερών συνεχίζει να ανεβαίνει.»
Το σχόλιο του Αυγούστου το συνέχιζα ως εξής:
«Αλλά πρέπει να υπάρχουν λεφτά για τα σπρώξεις. 
Και όταν σε αρμέγουν οι ξένοι (πάλι ανεξαρτήτως γαλάζιας, πράσινης, κόκκινης κυβερνήσεως), για να υπάρχουν λεφτά πρέπει να πληρώνουμε όλοι και όλες τους φόρους μας. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας αυτό, όπου γιατροί και δικηγόροι επικαλούνται την προστασία των προσωπικών δεδομένων για να μην βάζουν POS και να μην εκδίδουν τις σχετικές αποδείξεις.»

Να το κρατήσουμε αυτό παρακαλώ, όπως να κρατήσουμε και κάτι ακόμη. Να κρατήσουμε κάτι τελευταίο, για να μη σας καθυστερώ. Θέλουμε από την παρούσα κυβέρνηση να δράσει και να βάλει μια τάξη στο πολεοδομικό χάος, έτσι ώστε να γλυτώνουμε κάπως από τις συμφορές των φυσικών φαινομένων. Πράγμα το οποίο δεν το έχει κάνει τα δυόμιση χρόνια που κυβερνάει, γνωστό είναι αυτό. Μόνο που το στόρι «τάξη στο πολεοδομικό χάος» έχει ένα κόστος αγαπητοί αναγνώστες και αγαπητές αναγνώστριες. Διότι όλες οι κυβερνήσεις από εδώ και πέρα, και η τωρινή και οι επόμενες, δεν πρέπει να χτίσουν, πρέπει να γκρεμίσουν!

Ε ναι, αλήθειες να λέμε. Να ξηλώσουν πρέπει δρόμους, σπίτια, αποθήκες, σχολεία, γραφεία, να ξεθεμελιώσουν, να ισοπεδώσουν, να διαλύσουν. Να συντρίψουν αυτό το πράγμα το ωραίο, που μάθαμε σε αυτόν τον κωλότοπο να αποκαλούμε «περιουσίες». Μόνο έτσι θα αποφύγουμε στο μέλλον τις αδιανόητες καταστροφές και τους δεκάδες νεκρούς. Μόνο αν πιάσουν δουλειά τα σκαπτικά και οι μπουλντόζες. Το αντέχουμε όμως; Το μπορούμε; Βαστάει το νεφρί μας ή μήπως θα καταλήξουμε πάλι στο γνωστό και μη εξαιρετέο «δε γαμιέται»; Ως την επόμενη φορά που ο Γιαχβέ θα μεταμορφωθεί σε Αριμάν…

---
---
*

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

"Ευαγγελικά"...

*
stavrosx1
***
*

...η κατάρα του
«γλωσσικού» προβλήματος


Το Νοέμβρη του 1901 ξεσπούν στην Αθήνα βίαια επεισόδια με αφορμή τη μετάφραση των Ευαγγελίων. Αυτά τα επεισόδια πέρασαν στην Ιστορία ως «Ευαγγελικά».

Ηδη από το 1898, η βασίλισσα Ολγα είχε φροντίσει για τη μετάφραση των Ευαγγελίων σε απλούστερη γλώσσα. Το γεγονός σχολιάστηκε τότε δυσμενώς από τους καθαρευουσιάνικους κύκλους σε συνδυασμό με τη ρωσική καταγωγή της βασίλισσας. Λίγο αργότερα, η Ιερά Σύνοδος αρνήθηκε να εγκρίνει το κείμενο της μετάφρασης.

Στα μέσα του 1901, η εφημερίδα «Ακρόπολη» άρχισε να δημοσιεύσει σε συνέχειες τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον Αλέξανδρο Πάλλη. Ξεσηκώνεται κύμα αντιδράσεων, οι πιο σημαντικές από αυτές ήταν το ψήφισμα των φοιτητών, το υπόμνημα της Θεολογικής Σχολής και το απορριπτικό έγγραφο του Πατριαρχείου. Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις.


Οι εφημερίδες «Εμπρός», «Σκριπ», και «Καιροί» ξεσπάθωσαν εναντίον των δημοτικιστών αποκαλώντας τους «πουλημένους», «προδότες» κ.ά. Βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι με τη μετάφραση γίνεται διάσπαση της θρησκευτικής και της εθνικής ενότητας. Στις 5, 6 και κυρίως στις 7 του Νοέμβρη γίνονται διαδηλώσεις με επιθέσεις εναντίον εφημερίδων. Το θέμα πήρε πολιτικές διαστάσεις.

Στις 8 του Νοέμβρη οργανώθηκε συλλαλητήριο μπροστά στο Πανεπιστήμιο με συμμετοχή φοιτητών, συντεχνιών και πολλών υπόπτων στοιχείων. Μετά τις ομιλίες οργανώθηκε πορεία με συνθήματα εναντίον της κυβέρνησης και της βασίλισσας. Η επέμβαση του στρατού και της αστυνομίας είχε ως συνέπεια 11 νεκρούς και περίπου 80 τραυματίες. Ακολούθησε τετραήμερη κατάληψη του Πανεπιστημίου από τους φοιτητές. Και ενώ η κηδεία των θυμάτων πραγματοποιήθηκε την άλλη μέρα χωρίς επεισόδια, στη Βουλή έγινε θυελλώδης συζήτηση με αποτέλεσμα την παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη.

Φαίνεται ότι από ένα σημείο και πέρα, την πρωτοβουλία των κινήσεων πήραν άλλοι παράγοντες. Πρόκειται για τον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων στον ελλαδικό χώρο. Ο βασιλιάς Γεώργιος εξέφραζε τα αγγλικά συμφέροντα, ο διάδοχος Κωνσταντίνος και ιδίως η γυναίκα του Σοφία, τα γερμανικά, ενώ η βασίλισσα Ολγα τα ρωσικά. Με τα γεγονότα αυτά η Σοφία επιδίωξε ίσως την παραίτηση των βασιλέων με στόχο την κατάληψη του θρόνου.

Ο Γιάννης Κορδάτος στην Ιστορία του κάνει λόγο για άφθονο γερμανικό χρήμα, με το οποίο δωροδοκήθηκαν εκδότες εφημερίδων και δημοσιογράφοι. Ανεξαρτήτως των πολιτικών επιπτώσεων, με τα «Ευαγγελικά» το γλωσσικό ζήτημα πήρε έντονη εθνική και θρησκευτική χροιά, με συνέπεια να παρθούν μέτρα για την προστασία της καθαρεύουσας, τα οποία αργότερα κατοχυρώθηκαν από το Σύνταγμα του 1911. Η λύση του γλωσσικού έγινε ακόμη δυσκολότερη.
---
Δάνης Παπαβασιλείου/Ημεροδρόμος
---
*

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Ο χάρτης της παγκόσμιας λαμογιάς - Paradise Papers

*
stavrosx1
***
*

Ω, είν' ωραία στον Παράδεισο!



Τα Paradise Papers δεν είναι κανένας κεραυνός εν αιθρία. Είναι ένας ακόμα χάρτης της παγκόσμιας λαμογιάς, αλλά κανείς δεν ήταν ανυποψίαστος για το τι συμβαίνει. Προηγήθηκαν άλλωστε τα Panama Papers και τα Lux Leaks, που αποκάλυπταν ανάλογες διαδρομές του μαύρου χρήματος και του αγαπημένου σπορ των πλουσίων του πλανήτη που είναι η φοροαποφυγή.

Υπάρχει ένα παραμύθι που προσπαθούν να καλλιεργήσουν ορισμένοι και λειτουργούν σαν παπαγαλάκια των πλουσίων. Ότι υπάρχουν «νόμιμες διαδικασίες», ότι τα νταραβέρια με τις offshore, η μεταφορά χρημάτων σε φορολογικούς παραδείσους είναι πολλές φορές «νόμιμη», άρα να μην προτρέχουμε και κακολογούμε όποιον παρκάρει τα λατρεμένα του λεφτάκια στις offshore. Επειδή ως Έλληνες έχουν ζήσει επί 7 συναπτά έτη διάφορες εκφάνσεις της «νομιμότητας», είναι τόσο νόμιμο και ηθικό, όσο το να αφανίζεις συντάξεις, για τις οποίες έχουν πληρωθεί εισφορές ακόμα και 40 και 50 χρόνων. Είναι πλούσια η βιβλιογραφία για νόμους που απλώς νομιμοποιούν ανήθικες στάσεις και βαθαίνουν την ανισότητα.

Πρόκειται για αθλιότητες που απλώς το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο έντυσε με έναν φερετζέ νομιμότητας. Κάθε φορά που έχουμε ανάλογες αποκαλύψεις βλέπουμε αξιωματούχους της Ε.Ε. να σοκάρονται με τις διαδρομές του μαύρου ή αφορολόγητου χρήματος και να υπόσχονται «μέτρα». Ποια αξιοπιστία όμως μπορεί να έχει ένας τέτοιος αξιωματούχος όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι φορολογικοί παράδεισοι και οι offshore της λαμογιάς δεν υπάρχουν μόνο σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα, αλλά και εντός της Ε.Ε.; Η Μάλτα, η Κύπρος και το Λουξεμβούργο είναι παραδείγματα που φωνάζουν εκκωφαντικά. Ο επί χρόνια πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ζαν Κλοντ Γιούνκερ παρέμεινε ακλόνητος στη θέση του, παρά τις αποκαλύψεις των Lux Leaks. Τα δάκρυα των αξιωματούχων της Ε.Ε. είναι τόσο κροκοδείλια που θα έκαναν ακόμα και πεινασμένο κροκόδειλο να κοκκινίσει από την ντροπή του.

Οι offshore και οι φορολογικοί παράδεισοι είναι οι έδρες της αντικοινωνικότητας του μεγάλου κεφαλαίου. Είναι τα βασίλεια της απληστίας. Εκεί ξεπλένεται το χρήμα, εκεί οι κολοσσοί παρκάρουν τα δισεκατομμύρια τους για να μη μοιραστούν, έστω και λίγα εκατομμύρια ευρώ με τους φτωχότερους των χωρών στις οποίες δραστηριοποιούνται.

Είναι ο παράδεισος των πλουσίων, αυτόν τον παράδεισο που τον έχουν νομιμοποιήσει με την βοήθεια «υπαλλήλων» τους πολιτικών, για να βλέπουν την ανέχεια, την φτώχεια και την απόγνωση σε όλον τον πλανήτη και να τραγουδούν ανέμελα «Ω, είν’ ωραία στον Παράδεισο»

---
Δημήτρης Σούλτας/viewtag
---
*

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Δικαστές εκτός ελέγχου...

*
stavrosx1
***
*

Η Μόνα Λίζα
του εξευτελισμού της Δικαιοσύνης

Πρόσφατα ανακριτές, δηλαδή δικαστές, αποκάλυψαν, κατά την έρευνα υποθέσεων εξοπλιστικών, ότι ένας συνηθισμένος τρόπος ξεπλύματος μαύρου χρήματος είναι η αγορά έργων τέχνης και κυρίως πινάκων.

Όποιος χρηματίζεται μπορεί να αγοράζει πίνακες ζωγραφικής (σε μικρές, εικονικές πάντα, τιμές) και να τους πουλάει στο μέλλον εμφανίζοντας ως νόμιμο το (μεγάλο πραγματικό) εισπραχθέν ποσό. Αυτήν ακριβώς τη διαδικασία ξεπλύματος μαύρου χρήματος νομιμοποιούν οι ανώτατοι δικαστές με την απόφαση του ΣτΕ, η οποία προβλέπει ότι δεν είναι υποχρεωμένοι να δηλώσουν έργα τέχνης, τιμαλφή ακόμη και μετρητά που κρύβουν εκτός τραπεζών. Τη δε υπουργική απόφαση που απαιτούσε να δηλώνουν αυτά τα περιουσιακά στοιχεία στο πόθεν έσχες την έκριναν αντισυνταγματική! Αναμφίβολα αυτήν τη στιγμή διαμορφώνεται η εικόνα, ποια εικόνα; Η Μόνα Λίζα του εξευτελισμού της Δικαιοσύνης.

Μια μικρή ομάδα ανώτατων δικαστών, που προφανώς έχει λόγο να λειτουργεί έτσι, κρύβει, κάνει συνένοχο κάθε παράγοντα της Δικαιοσύνης στην πιο προκλητική απόφαση των τελευταίων χρόνων. Να κρύβουν δηλαδή οι δικαστές περιουσιακά στοιχεία. Απαίτησαν και όταν δεν το κατάφεραν το έκριναν αντισυνταγματικό να μη δηλώνουν χρήματα που έχουν στα σπίτια τους, χρυσαφικά, έργα τέχνης, οτιδήποτε πολύτιμο δηλώνει περιουσιακή κατάσταση. Δεν καταργούν μόνο το πόθεν έσχες, δηλώνουν κατάμουτρα στην κοινωνία ότι είναι εκτός ελέγχου και φυσικά πως έχουν να κρύψουν πολλά. Διαφορετικά γιατί τόση φασαρία; Γιατί δεν θέλει να ελέγχεται και να δηλώνει περιουσιακά στοιχεία αυτός που ζει με έναν μισθό (έστω και μεγαλύτερο των άλλων πολιτών); Είναι τίμιος και θέλει να το δείχνει;

Πέραν όλων των άλλων, θέλουν επιτροπή αποτελούμενη από δικαστικούς να κάνει τον όποιο έλεγχο, ο οποίος δεν θα είναι υποχρεωτικός αλλά δειγματοληπτικός. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία γι’ αυτό, αλλά υπάρχει ένα διακριτό σενάριο: δικαστές θα σπρώχνουν τους ελέγχους προς τη μεριά που θέλουν και θα κρατούν κάθε «δειγματοληπτικά» ελεγχόμενο σε ομηρία. Είναι προφανές ότι αυτό δεν δημιουργεί ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και δικαστές, αλλά συμμορφωμένους προς τας υποδείξεις.

Ας μη γελιόμαστε, κανένα μέτρο διαφάνειας δεν είναι απειλή για τον τίμιο δικαστή. Αντιθέτως η παραδοχή ότι ο δικαστής μπορεί να κρύβει μια περιουσία στο σπίτι του, αδήλωτη από πού προέρχεται, αποτελεί παραδοχή ενοχής.

Φυσικά και δεν είναι ένοχο το σύνολο των δικαστών αλλά χειραγωγείται από αυτούς που είναι ένοχοι και κρύβουν εκατομμύρια από παράνομες συναλλαγές στα σπίτια τους και τον εαυτό τους κάτω από τη μάζα των συναδέλφων τους μέσω της συντεχνιακής αντίληψης που κατασκευάζουν και η οποία εμφανίζει τους δικαστές διωκόμενους. Δεν είναι οι δικαστές διωκόμενοι, απλώς υπάρχει κίνδυνος κάποιοι να διωχθούν όταν γίνουν έλεγχοι. Αυτό ακριβώς όμως είναι η Δικαιοσύνη.

Οσοι σήμερα βάζουν τη Δικαιοσύνη σ’ αυτήν την ατραπό, ταυτόχρονα μειώνουν την αξιοπιστία της. Το γεγονός ότι μέλη των Ενώσεων Δικαστών έψαχναν τον πρόεδρο του ΣτΕ με τις πιτζάμες για να καταθέσουν αιτήσεις αναίρεσης στης νέα υπουργική απόφαση του Παπαγγελόπουλου και να εκδικασθούν αυθημερόν(!) ώστε να μην καταθέσουν οι δικαστές πόθεν έσχες την Παρασκευή δεν είναι ομολογία γελοιότητας αλλά ενοχής.

Η Δικαιοσύνη, χρόνια τώρα, δεν τελεί υπό την εξουσία των οργάνων της, αλλά ύποπτων ανθρώπων που τη χρησιμοποιούν ως κομμάτι της εξουσίας τους, πολιτεύονται και αντιπολιτεύονται με αυτή, φτιάχνουν προσωπικές ατζέντες, συναναστρέφονται επιχειρηματίες και πολιτικούς, και, ναι, τελικώς κρύβουν έργα τέχνης και μετρητά στο στρώμα. Αν όλα αυτά δεν ισχύουν, ας αφήσουν τη διαφάνεια να επικρατήσει αντί να βγάζουν αποφάσεις εναντίον της σαν συνωμότες της Ιεράς Εξέτασης και κρυφοτραπεζίτες του εαυτού τους. Ας σταματήσουν να αστράφτουν και να βροντούν αντιδραστικά την ώρα που ορκίζονται ότι είναι καθαροί ουρανοί.

Μια σέχτα συνενόχων και συνωμοτών σπρώχνει τη Δικαιοσύνη μακριά από τον ρόλο της και την απομονώνουν από την κοινωνία. Στην πιο έκδηλη έκφρασή της αυτή η διαδικασία φαίνεται ως αποφάσεις δικαστών που δεν έχουν καμιά σχέση με το περί δικαίου αίσθημα. Ως αποφάσεις που προφυλακίζουν Ηριάννες αλλά κρατάνε εκτός φυλακής ναρκέμπορους ακόμη και αν είναι εκτεθειμένοι στα φώτα της δημοσιότητας.

Η Δικαιοσύνη έχει μετατραπεί σε παιχνίδι εξουσίας, τιμωρίας και εκφοβισμού. Δεν διορθώνει αδικίες, δεν αφουγκράζεται προβληματισμούς και κραυγές αγωνίας. Κάθε πολίτης πλέον έχει δικαίωμα να πιστεύει ότι είναι και ένα ανήθικο παιχνίδι πλουτισμού. Αν όχι, ας καταθέσουν ανοιχτά το πόθεν έσχες τους με το σύνολο των περιουσιακών τους στοιχείων και ας αφήσουν τις κουτοπονηριές. Η μεγαλύτερη κουτοπονηριά είναι πως ευνοώντας τον εαυτό τους, ευνοούν αυτόματα και κάθε υπόχρεο πόθεν έσχες, δηλαδή πολιτικούς, δημοσιογράφους και όποιον άλλο θα μπορούσαν να έχουν θεωρητικά απέναντι, αλλά πιστεύουν ότι δεν θα τον έχουν. Μέχρι ενός σημείου έχουν δίκιο. Τα κόμματα δεν έχουν βγάλει άχνα με το πρόσχημα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης.

Όποιος στην ανάγκη διαφάνειας αντιπαραβάλλει την εξουσία του χρειάζεται την εξουσία μόνο και μόνο για να παρανομεί διά αυτής. Ο τίμιος το στρώμα το έχει για να κοιμάται, όχι για να κρύβει αδήλωτο χρήμα. Ας το δείξει, ειδικά αν είναι φτωχικό· πού είναι το πρόβλημα;
---
---
*

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Λίστα Λαγκάρντ - Ι. Διώτης - 10 χρόνια με αναστολή !!!

*
stavrosx1
***
*
"Εσωσε"
2.059 πρόσωπα από τον έλεγχο


Ποινή φυλάκισης 10 ετών με αναστολή επιβλήθηκε στον εισαγγελικό λειτουργό και πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Ιωάννη Διώτη, για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων έκρινε τον κ. Διώτη ένοχο, καθώς έκρινε πως δεν αξιοποίησε τα στοιχεία που περιλαμβάνονταν στη λίστα των Ελλήνων καταθετών στην τράπεζα HSBC.

Επίσης, το Εφετείο Κακουργημάτων αναγνώρισε πως οι ενέργειές του έγιναν έτσι ώστε τα 2.059 πρόσωπα της λίστας να ωφεληθούν, δηλαδή για να μην ελεγχθούν.

Η Εισαγγελέας Έδρας του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων είχε ζητήσει την απαλλαγή του κ. Διώτη, υποστηρίζοντας πως η παράδοση του επίμαχου αρχείου με τα ονόματα στον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο αναιρεί οποιονδήποτε δόλο για τον κατηγορούμενο.

Παράλληλαη εισαγγελέας είχε υποστηρίξει πως οι χειρισμοί Διώτη δεν προκάλεσαν ζημιά στο ελληνικό δημόσιο, ώστε να στοιχειοθετηθεί η κατηγορία της απιστίας η οποία τον βαραίνει. 

Για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και συγκεκριμένα για το αδίκημα της νόθευσης εγγράφου, αφού είχε διαγράψει αρχεία της λίστας με λογαριασμούς τριών συγγενικών του προσώπων, είχε καταδικαστεί τον Μάρτιο του 2015 και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
Ο πρώην υπουργός είχε πέσει βέβαια στα μαλακά από το Ειδικό Δικαστήριο το οποίο αν και αναγνώρισε ότι διέγραψε τα αρχεία με τα ονόματα των συγγενών του με σκοπό να διαφυλάξει την πολιτική του εικόνα, έκρινε πως από την πράξη του αυτή δεν αποδείχθηκε ζημία σε βάρος του δημοσίου άνω των 150.000 ευρώ. Έτσι, του επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή, υποβαθμίζοντας το αδίκημα από κακούργημα σε πλημμέλημα και αθωώνοντάς τον για το αδίκημα της απόπειρας απιστίας για το οποίο κατά βάση διωκόταν.
Με άλλα λόγια, το Ειδικό Δικαστήριο είχε απαλλάξει τον πρώην υπουργό Οικονομικών από το αδίκημα για το οποίο σήμερα επέβαλε ποινή φυλάκισης στον Ιωάννη Διώτη.
---
@ Η Ηριάννα, για μισό αποτύπωμα, δικάστηκε 13 χρόνια κάθειρξη και είναι στη φυλακή !!!
---
*

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Πιο Έρπης, πεθαίνεις...

*
stavrosx1
***
*
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις


Μια πίπα 2,5 δις από μια χρεοκοπημένη χώρα σε μια αυτοκρατορία υπό διάλυση.

Ο Έρπης δεν είναι σύμπτωμα του Τσίπρα.

Ο Τσίπρας είναι σύμπτωμα του έρπη.

Για όσους δεν καταλαβαίνουν τα Trumpolitics, επιτρέψτε μου να σας διαφωτίσω:

Το 2009 ο Καντάφι έψαχνε απεγνωσμένα μέρος στη Νέα Υόρκη να στήσει την βεδουίνικη τέντα του.
Ο Trump του προσέφερε έκταση, με το αζημίωτο.

"Ήρθε στη χώρα και έπρεπε να κάνει ντήλι μαζί μου γιατί χρειαζόταν ένα μέρος να μείνει. Με πλήρωσε μια περιουσία. Και ποτέ δεν έμεινε εκεί. Μεγάλο καλαμπούρι..."

Ο Καντάφι με όλες τις μαλακίες του άφησε τη χώρα του με πλεόνασμα εκατοντάδων δις.
Μετά τον Καντάφι η Λιβύη διαλύθηκε.

Ο Τσίπρας είναι μια τρίχα απ τα αρχίδια του Καντάφι. Η χώρα έχει χρέος 380 δις. Κι από χθες 382,5 χάρη στα λαρτζιλίκια του Τσίπρα.

Η χώρα συνεχίζει να διαλύεται και με τον Τσίπρα.

Ο Καντάφι ήθελε να στήσει τέντα και ήταν διατεθειμένος να πληρώσει τα μαλλιά της κεφαλής του για αυτό.

Ο Τσίπρας στήνει παράγκα κι είναι διατεθειμένος να συνεχίζουμε να πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας για αυτό.

Όλο και περισσότεροι Έλληνες έχουμε καραφλιάσει με αυτά που μας συμβαίνουν.

Πιο Έρπης, πεθαίνεις
---
Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot
---
*

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

... όταν ο Βασίλης Ραφαηλίδης τα έλεγε ...

*
stavrosx1
***
*
Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές



Γράφει η Έλενα Ακρίτα

Γράφουμε εκείνα που έχουν γράψει άλλοι πριν από μας. Λέμε όσα είπαν άλλοι καλύτερα από μας. Η περίπτωση του διανοητή Βασίλη Ραφαηλίδη ακριβώς αυτό επικυρώνει: εκείνος τα είπε πριν από μας, τα έγραψε καλύτερα από μας, έβλεπε μακρύτερα από εμάς. Ισως γι' αυτό σήμερα, 17 χρόνια από τον θάνατό του (1 Ιανουαρίου 1934 - 8 Σεπτεμβρίου 2000) «ανέλπιστα» νέες γενιές τον ανακαλύπτουν και - με όπλο τον μοναχικό του λόγο - πορεύονται μαζί του σε μια δυστοπική κοινωνία. Μια κοινωνία για την οποία ο Ραφαηλίδης μιλούσε όταν κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει.

Διαβάστε τι έγραψε αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος για να διαπιστώσετε τη συνάφεια των «τότε» λόγων του με την «τώρα» ζωή μας. Ιδού μερικά αποφθέγματά του:

* Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών.
* Όλα πήγαν στραβά εξαρχής στο κράτος που ονομάστηκε Ελλάδα το 1830, όταν εμφανίστηκε η νέα Ελλάδα στον ίδιο τόπο που στην αρχαιότητα υπήρχε η αρχαία Ελλάδα. Αυτό δημιούργησε μύριες παρανοήσεις όσον αφορά την καταγωγή των Νεοελλήνων. Που βέβαια δεν είναι ανάγκη να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα για να είναι Ελληνες. Ούτε είναι κανείς σώνει και καλά Ελληνας γιατί έτυχε να γεννηθεί στην Ελλάδα. Η ζορισμένη γεωγραφία πολύ μικρό ρόλο παίζει στην εθνικότητα. Κι αυτό το γνώριζαν καλά οι αρχαίοι Ελληνες οι διάσπαρτοι σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
* Η γεμάτη αίμα και δυστυχία ανθρώπινη Ιστορία μαρτυράει πως δεν είναι αρκετό να γεννηθεί κανείς άνθρωπος. Πρέπει να γίνει άνθρωπος.
* Οπως και να 'ναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για εκείνους που εφτά χρόνια λούφαζαν. Και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί. […] Ευτυχώς που η οίηση κι ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό άρχισαν να ξεφουσκώνουν σιγά σιγά.
* Τον Σωκράτη τον σκότωσε η Δημοκρατία με δημοκρατικές διαδικασίες.
* Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύσιν. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει τον δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.
* Κέρδισε τη μάζα τότε ο Λένιν διότι της υποσχέθηκε φαΐ. Κι οι διάδοχοί του έχασαν τη μάζα διότι δεν κράτησαν την υπόσχεση. Κι αλίμονό σου αν δεν δώσεις στη μάζα το φαΐ που της υποσχέθηκες. Θα σε φάει.
* Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του. Που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη». Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σουπερμάρκετ. Κι επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι' αυτούς.
* Μια χώρα απατεώνων αποκλείεται να μην την κυβερνούν απατεώνες. Η δημόσια απάτη στην Ελλάδα έχει ιδιωτική βάση. Τη θέλει ο λαός και τη στηρίζει ο λαός. Αρκεί να διαρρεύσει πως είσαι έντιμος για να μην εκλεγείς βουλευτής. Ψηφίζουμε φελλούς γιατί χρειαζόμαστε φελλούς.
* Η εθνική σου ταυτότητα δεν είναι η προσωπική σου ταυτότητα αλλά ένα δάνειο από τους προγόνους σου. Δεν κόπιασες να τη φτιάξεις, την πήρες έτοιμη από τις σελίδες της Ιστορίας. 
* Συνήθως μια τέτοια ταυτότητα τη χρησιμοποιούνε είτε άνθρωποι με ελλειμματική προσωπικότητα είτε οι δημαγωγοί για να κάνουν τη δουλειά τους εξαπατώντας τους ανθρώπους με ελλειμματική προσωπικότητα.
Και κλείνοντας:
* Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από φιλανθρωπία. Έχει ανάγκη από ανθρωπισμό.

---

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

... από τον σημαιοφόρο στον αντιγραφέα ...

*
stavrosx1
***
*

Γιαγιά, αντιγράφεις;




Οι Έλληνες βρήκαν πάλι θέμα για ξεσηκωθούν.

Τη σημαία της επανάστασης σήκωσαν –στο όνομα της πραγματικής σημαίας!– γονείς σχολείου της Κοζάνης επειδή για την παρέλαση της 11ης Οκτωβρίου, επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, κληρώθηκε να είναι σημαιοφόρος μαθητής με δύο μιασματικά «μειονεκτήματα»: α) Δεν έχει καλές επιδόσεις στα μαθήματα, β) Έλκει την καταγωγή από την αλλοδαπή. Όποια και να είναι η πραγματική αιτία της σημασία έχει ότι και οι δύο έχουν άρωμα ρατσισμού.

Αλλά και αν δεχτούμε τα περί κακών μαθητικών επιδόσεων, εκείνο που θα έπρεπε να μας καίει δεν είναι αν πρέπει ένας μέτριος ή κακός μαθητής να κρατάει τη σημαία, αλλά να μας ενεργοποιούν πολύ καυτά προβλήματα της Παιδείας και του εθνικού χαρακτήρα μας. Όπως, λόγου χάρη, αυτό που έγινε πριν είκοσι μέρες στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, όταν βρέθηκαν 106 φοιτητές να έχουν παραδώσει την ίδια ακριβώς εργασία, που είχε αντιγραφεί κατά λέξη, για να περάσουν ένα μάθημα.

Δεν είναι πρωτόγνωρο το μικροκομπιναδόρικο φοιτητικό κόλπο, αλλά εκπλήσσει η χαζή μαζικότητα –που έπεσαν όλοι σαν τις μύγες πάνω στο χυμένο μέλι. Κατά τα άλλα προς τι το εθνικό σοκ όταν έχει γίνει έξη τής φυλής το βόλεμα, το βύσμα, το «έχεις κάνα γνωστό να βοηθήσει;», το αλισβερίσι με τους πολιτικούς, το γρηγορόσημο.

Άσε που στην Εκπαίδευση η λοβιτούρα διδάσκεται και ασκείται από τα παιδικάτα μας. Ποιο είναι το ποσοστό αυτών που δεν έχουν (έχουμε) αντιγράψει στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο ή στο Πανεπιστήμιο; Και δεν μιλάμε μόνο για σήμερα. Το «σπορ» έχει αρχίσει γενεές πίσω. Από τους προγόνους της γενιάς των διαμαρτυρόμενων γονιών της Κοζάνης. Ρωτήστε σημερινούς, κάπως νεότερους, παππούδες και σημερινές γιαγιάδες, αν αντέγραφαν στο σχολείο. Εκείνοι έχωναν μικροσκοπικά σκονάκια στις κάλτσες τους τους και εκείνες έγραφαν με το Μπικ τα θέματα ψηλά στα πόδια τους, στα μπούτια τους δηλαδή –και συγγνώμη για την ωμότητα της έκφρασης, αλλά για να καταλαβαινόμαστε.

Ξεκινώντας από τις μικροκομπινούλες σιγά σιγά τις μεγαλώνουμε, τις βελτιώνουμε και από το χειρόγραφο σκονάκι κάποιοι λίγοι φτάνουν να γράφουν στις Πανελλήνιες με μικροπομπούς και μικροδέκτες όπως έχει αποκαλυφθεί κάποιες φορές – όχι πολλές αλλά αρκετές.

Οι αντιδράσεις για τους σημαιοφόρους στις μαθητικές παρελάσεις (σήμερα και άλλοτε) δείχνει τη ρηχότητά μας στην αξιολόγηση των ουσιαστικών προβλημάτων. Μέχρι τον αστράγαλο πάμε και πολύ είναι. Και η αλχημεία τής Πάτρας είναι καθρέφτης τής φύσης μας και εξηγεί σε έναν βαθμό όσα γίνονται σε πολλά επίπεδα της ζωής μας –κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, αθλητικό. Αλλά διδάσκει ακόμα κάτι: ότι και σημαιοφόρος να είσαι στο σχολείο –όπως μπορεί να υπήρξαν κάποιοι από τους «106»– αυτό δεν εξασφαλίζει ποιότητα, ήθος και ανωτερότητα. Βέβαια, ούτε φυλετική υπεροχή.

(Δημοσιεύεται και στη Live Sport του Σαββάτου)

---
harddog
---
*